Pracownia ikonopisania – warsztat pozłotniczy

Zapraszamy na warsztaty pisania ikon dla początkujących i średnio zaawansowanych.

DLACZEGO IKONA?

Ikona od wieków fascynuje swym tajemniczym pięknem. Jako obraz sakralny ma szczególne zadanie – za pomocą materialnych środków przedstawić niematerialny świat ducha. Dla wiernych staje się łącznikiem pomiędzy Niebem a ziemią. Dlatego jeden z teologów ikony – Michael Quenot nazwał ją „oknem ku wieczności”. Ikony od wieków otaczane są kultem. Wiele z nich znajduje się w prawosławnych i greckokatolickich cerkwiach gdyż ich kult jest ważnym elementem liturgii bizantyjskiej. Ale otaczane czcią ikony spotykamy także w polskich kościołach rzymskokatolickich jak chociażby wizerunki Matki Boskiej Częstochowskiej czy Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Wiele ikon jest celem pielgrzymek, gdyż uznawane są za cudotwórcze oraz będące źródłem licznych łask.

W Polsce coraz więcej osób pragnie mieć ikonę w domu. Jest ona cenionym prezentem z okazji ślubu, chrzcin, Pierwszej Komunii, ważnych rocznic. Ikona, niosąc ze sobą głębię treści, piękno i formę wypracowaną przez wieki dla jak najlepszego przedstawienia świata duchowego, stała się we współczesnych czasach inspiracją dla wielu malarzy.

ZŁOCENIE SYSTEMEM INSTACOLL

Tradycyjne ikony kojarzą się nam z bogatymi złoceniami. Dzieje się tak, ponieważ w teologii ikony niezwykle ważną rolę odgrywa światło. To światło symbolizowane właśnie przez złoto oznacza blask świętości.

Pozłotnictwo to druga, obok warsztatu plastycznego, umiejętność, jaką powinien posiąść ikonopis.

Tym razem na warsztatach w Pracowni Ikony proponujemy naukę złocenia systemem Instacoll.

Jest to technika pozwalająca na nakładanie płatków złota na nimby i tło ikony. Instacoll jest specjalnym, klejem (mikstionem). Stanowi dwuskładnikowy system – najpierw nanosi się preparat „Baza”, a następnie „Aktywator”. Instacoll jest wygodny w użyciu – płatki złota nakładać możemy nawet kilka dni lub miesięcy po pokryciu powierzchni „Bazą”.

Uczestnicy otrzymają szpongowane, zagruntowane deski lipowe, gotowe do położenia pozłoty. Na desce wyznaczony zostanie w czasie zajęć kontur nimbu, według dołączonego wzoru ikonograficznego. Korzystając z tego wzoru uczestnicy warsztatów będą mogli napisać ikonę. Nimby wyzłocimy płatkami złota 23 3⁄4, następnie nauczymy się zdobienia pozłoty poprzez puncowanie.

Cena warsztatów zawiera 7 płatków złota dla każdego uczestnika.

Zajęcia adresowanie są do osób początkujących i średniozaawansowanych

 

Prowadzenie

Ewa Grześkiewicz – pisania ikon uczyła się w Pracowni św. Łukasza w Krakowie pod kierunkiem o. Zygfryda Kota. Umiejętności doskonaliła w Studium Chrześcijańskiego Wschodu działającym przy klasztorze oo. dominikanów na warszawskim Służewiu, na warsztatach organizowanych przez Policealne Studium Ikonograficzne w Bielsku Podlaskim, na zajęciach z greckim ikonografem Theodorosem Papadopoulosem oraz podczas praktyk w prawosławnym monasterze Varatec w Rumunii. Jest współzałożycielką i członkiem Grupy Agathos zajmującej się ikonopisaniem oraz działalnością mającą na celu przybliżenie piękna ikony współczesnemu człowiekowi.
Od kilku lat współpracuje ze Scholą Węgajty współprowadząc warsztaty w ramach Laboratorium Tradycji Bizantyjskiej. Brała też udział w wykonaniu scenografii do dwóch spektakli Scholi – “Miracula Sancti Nicolai” oraz “Opowieści o świętym Franciszku”.


TERMIN „IKONA”
Ikona to słowo pochodzące od greckiego terminu eikon oznaczającego obraz, wizerunek. Jest to obraz religijny przeznaczony do kultu. Sposób przedstawienia na nim świętych postaci ukształtował się w Bizancjum na styku kultury chrześcijańskiej, helleńskiej i greckiej. Ikony powstały przed podziałem chrześcijaństwa, jednakże najpełniej przetrwały w Kościele Wschodnim. Najstarsze zachowane ikony pochodzą z V wieku i znajdują się w Klasztorze św. Katarzyny na Synaju.
Kanon
Cechą charakterystyczną ikony jest wierność kanonowi. Kanon to zbiór zasad dotyczących wykonania ikony obejmujących zarówno technologię jak i określających zasady kompozycji (sposoby przedstawiania postaci, rysunek, symbolikę, kolorystykę). Wbrew pozorom kanon nie ogranicza wolności twórcy, a jedynie pomaga mu w przekazaniu prawd wiary, nie pozwalając na popełnienie błędu przez zbyt subiektywne ujęcie tematu. Przed stosującym się do kanonu malarzem ikon nadal stoi zadanie poszukiwania najlepszych dla danego dzieła rozwiązań artystycznych.
SYMBOLIKA
Ikona posiada bardzo bogatą symbolikę. Głębokie odniesienia pojawiają się już na etapie przygotowywania podobrazia. Deska przynosi na myśl drzewo Krzyża, wyżłobione w niej wgłębienie (tzw. kowczeg) – Arkę Przymierza. Przyklejone płótno kojarzy się zarówno z całunem, jak i z chustą, którą Zbawiciel przyłożył do twarzy zostawiając na nim odbicie swego Świętego Oblicza.
W warstwie malarskiej symboliczne są m.in. gesty, pozy, elementy architektury. Na ikonie brak typowej dla malarstwa zachodniego perspektywy. Stosowana jest tzw. perspektywa odwrócona – to, co jest dalej może być większe niż to, co znajduje się bliżej. Przedstawiony przedmiot sprawia wrażenie, jakby był oglądany z kilku punktów na raz (widoczne są krawędzie, które patrząc z jednego punktu nie powinny być widoczne). Charakterystyczna dla ikony jest także achronologia – na jednym obrazie przedstawione bywają wydarzenia, które miały miejsce w różnym czasie. Symboliczne znaczenie mają także kolory. Na szczególną uwagę zasługuje tu złoto, które w tym wypadku nie jest kolorem ale stanowi metaforę światła, blasku świętości i Bożej chwały.
Wszystkie te zabiegi maja na celu podkreślenie, że ikona nie jest obrazem naturalistycznym, że jej zadanie to za pomocą materialnych środków wprowadzić stojącego przed nią człowieka w rzeczywistość ponadzmysłową, w przebóstwiony świat Ducha.
KULT IKONY
Ikony od wieków otaczane są kultem. Jednakże cześć oddawana ikonie nie dotyczy jej samej (tzn. deski, farb), ale odnosi się do postaci, które są na niej przedstawione. Ikona jest miejscem uobecnienia Archetypu i z tego względu staje się przedmiotem kultu.
Podstawy kultu ikon wypracowane zostały jeszcze przed podziałem chrześcijaństwa na wschodnie i zachodnie. Sformułowali je Ojcowie Kościoła oraz sobory -VII sobór powszechny w Nicei (787) oraz Sobór w Konstantynopolu (843).
Liczne ikony znajdują się w prawosławnych i greckokatolickich cerkwiach gdyż ich kult jest ważnym elementem liturgii bizantyjskiej. Ale otaczane czcią ikony spotykamy także w polskich kościołach rzymskokatolickich jak chociażby wizerunki Matki Boskiej Częstochowskiej czy Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Wiele ikon jest celem pielgrzymek, gdyż uznawane są za cudotwórcze oraz będące źródłem licznych łask.
Ikony stanowią także obiekty prywatnego kultu domowego. Towarzyszą człowiekowi w ważnych momentach życia, pomagają w modlitwie. Uważa się, że ich obecność przynosi domownikom pomyślność, Boże błogosławieństwo i opiekę.
IKONY ARCHANIOŁÓW
Archaniołowie to chór anielski, który spełniając szczególne posłannictwo wobec ludzi, wspomaga ich w drodze do zbawienia. Z racji swojej wyjątkowej funkcji są często przedstawiani na ikonach. Do najbardziej znanych archaniołów należą: Archanioł Michał (hebr., „Któż jak Bóg”), Gabriel (hebr., „Bóg jest moją siłą”), Rafał (hebr., „Bóg uleczył”). We wschodniej tradycji wymienia się jeszcze: Uriela (hebr., „Światło Boga”, Serafiela (hebr., „Modlitwa do Boga”), Jehudiela (hebr., „Święty”), Barachiela (hebr., „Błogosławiony przez Boga”, Jeremiela (hebr., „Ten, którego podnosi Bóg”).
Szczególnym kultem cieszą się Archaniołowie Michał i Gabriel – pierwszy jako poskromiciel szatana, drugi zaś jako zwiastun słowa Bożego. Ikony, na których najczęściej spotkamy Archaniołów to: „Sobór Archaniołów”, ikony w rzędzie Deesis, „Zwiastowanie”, „Cud w Canoe”. Archanioł Michał, jako archistrateg, przedstawiany jest często w zbroi rycerskiej, z mieczem w ręku. Archaniołowie malowani są także w długich szatach, z atrybutami symbolizującymi ich posłannictwo, władzę i duchowa naturę. W zależności od tego, jaką cechę anioła ikonopis uznał za najważniejszą, powstały pełne siły i męstwa wizerunki Archanioła Michała – wojownika, lub też przedstawienia tej samej postaci jako wzoru pokory i posłuszeństwa, jakie możemy oglądać na dziełach Andrieja Rublowa.

Polecamy podobne

Pracownia ikonopisania – warsztat malarski
Pracownia ikonopisania – wakacyjny warsztat malarski
Warsztaty decoupage’u

Reklama

maszyny brohter
architekt Łódź
Najnowsza Brother V3
hospicjum
ludzie radość pasja tworzenia sztuka

Centrum Artystyczne Sztukarnia
ul. Odolańska 60
02-562 Warszawa
NIP 542 264 64 83
48 692 870 303

sztukarnia@sztukarnia.pl

GODZINY OTWARCIA
Biuro:
pn.- pt. 9.00 - 17.00
Centrum Artystyczne:
pn.- pt. 9.00 - 20.00
sob.- niedz. 9.00 - 19.00

mapka dojazdowa

Nasi partnerzy

platforma kultury ale kiedy Centrum informacyjno szkoleniowe kocham wies weranda country weranda

Copyright © 2015 Sztukarnia.pl Centrum Artystyczne Warszawa | Polityka prywatności i Cookies

Realizacja i utrzymanie Cenobitz.com Marketing Internetowy  

FacebookGoogle+RSS